De Woestijndief - Emmelie Arents
Recensie

De woestijndief – Emmelie Arents

Fantasy is voor mij een genre met wisselend succes. Ik kan het echt geweldig vinden om meegevoerd te worden naar een fantasiewereld, maar als het te ingewikkeld wordt, haak ik af. Helaas is dat vaak mijn ervaring met fantasy: te ingewikkelde verhaallijnen, te veel personages en eindeloze omschrijvingen. Om die reden waag ik me er meestal niet aan. Maar de cover van De Woestijndief van Emmelie Arents was zo mooi, dat mijn nieuwsgierigheid gewekt werd. Zo kwam het dat ik YALFU 2021 verliet met een gesigneerd exemplaar.

De woestijndief

Over het boek

Taran woont samen met zijn vader en tweelingbroer in Arteda. Deze regio van Saradan is in verval geraakt nadat een boosaardige magiër de macht heeft gegrepen. In de hoop een beter bestaan voor zijn gezin op te kunnen bouwen, steelt en verkoopt hij kostbaarheden. Maar dan gaat het gruwelijk mis.

Taran wordt betrapt, maar zijn tweelingbroer Amir neemt de schuld op zich. Amir krijgt de keuze: of opgesloten worden in de kerkers, of deelnemen aan het labyrint. In dit magische spel kunnen criminelen strijden voor hun vrijheid. Amir kiest voor het labyrint. Maar is dit spel wel zo veilig en onschuldig als gezegd wordt? Ondertussen wordt Taran verteerd door schuldgevoel en zet hij alles op alles om zijn broer te redden.

Levendige fantasiewereld

“Welkom in Saradan!” Schreef Arents voorin mijn boek. En inderdaad, vanaf pagina 1 was het alsof ik zelf Saradan was binnengestapt. Ik werd direct het verhaal ingetrokken en kon alles zo voor me zien: de woestijn, de magiërsstad, het labyrint… Daarbij was het taalgebruik heel toegankelijk en waren er niet al te veel personages. Allemaal elementen die ervoor zorgden dat ik het boek bijna niet meer kon wegleggen.

Iets teveel ik-jes

Ik heb wel een klein puntje van kritiek. Het verhaal wordt uit het perspectief van verschillende personages verteld. Op zich is dat geen probleem, zeker aangezien er niet zoveel personages zijn en boven elk hoofdstuk netjes staat over wie het gaat. Maar waar ik wel wat moeite mee had, was dat alles vanuit de ik-persoon geschreven was. In theorie weet ik over wie het hoofdstuk gaat, maar doordat de schrijfstijl wel overal hetzelfde blijft, haal ik hierdoor toch af en toe de personages door elkaar. Het was denk ik overzichtelijker geweest om voor één ik-persoon te kiezen, of (om het ene personage niet belangrijker te maken dan het andere) overal in de derde persoon te schrijven.

Eindoordeel

Dat ik het boek bijna niet meer weg kon leggen zegt genoeg. Ik werd echt meegesleept in het verhaal. Er waren genoeg verrassende wendingen om de spanning en de vaart erin te houden. En wat ik vooral fijn vond, was dat het boek nergens ingewikkeld werd: de wereld en het verhaallijn kwamen erg overzichtelijk op me over, waardoor het geheel erg prettig las. Ik ben blij om te merken dat het enigszins negatieve beeld dat ik inmiddels over fantasyboeken had gekregen absoluut niet gold voor De Woestijndief. Ik ga dan ook zeker ook deel twee, De Meesterdief, een keer lezen.

Informatie

Titel: De Woestijndief
Auteur: Emmelie Arents
Uitgeverij: Hamley books
Jaar: 2021
Pagina’s: 416
Categorie: Young adult fantasy
Taal: Nederlands
Verkrijgbaar als: Hardcover | e-book

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *