Dwarsligger
Boekenliefde

Lekker dwars

In mijn studententijd pendelde ik dagelijks heen en weer tussen Almere en Utrecht. Ik had dan, uiteraard, altijd wat te lezen bij me. Omdat ik in die tijd nog fel anti-e-reader was en naast mijn boek ook kilo’s studieboeken én een laptop mee moest sjouwen, was ik dolblij toen ik de Dwarsliggers ontdekte. Deze boekjes zijn namelijk compact, wegen bijna niets en je kunt ze in een bomvolle trein ook nog eens makkelijk staand lezen, terwijl je je met één hand vasthoudt aan een paal om niet heen en weer geslingerd te worden. Klein nadeel: Je trekt er wel de aandacht mee.

“Leest dat nou lekker, zo’n Dwarsligger?”

Die vraag heb ik meer dan eens gekregen terwijl ik met mijn neus in een Dwarsligger in de trein zat. Na een paar keer zag ik deze vraag zelfs al van te voren aankomen: eerst de verwonderde blikken, dan de aarzeling en dan toch maar die vraag. Nou vind ik het ontzettend leuk om over boeken te praten, maar niet als ik aan het lezen ben. Maar omdat ik ook niet onbeleefd wilde zijn gaf ik dan toch maar antwoord. “Ja, dat leest inderdaad lekker. Ik hoefde er helemaal niet aan te wennen en het is ideaal voor onderweg.”

Vele jaren later…

Gek genoeg heb ik sinds die tijd in geen jaren meer een Dwarsligger aangeraakt. Misschien komt dat omdat de e-reader inmiddels toch ook in mijn leven zijn intrede heeft gemaakt (trekt een stuk minder de aandacht), of omdat ik inmiddels geen bibliotheekabonnement meer heb en toch liever ‘echte’ boeken koop. Die staan toch net wat mooier in de kast. Maar laatst kreeg ik er toevallig eentje. Het was een boek dat ik graag wilde lezen (Lang leve de liefde van Jill Mansell) en dat het een Dwarsligger was deed er voor mij niet zoveel toe. Toch was ik benieuwd of ik het lezen van een Dwarsligger nog steeds zo fijn zou vinden.

Voor- en nadelen

Eerlijk gezegd moest ik nu wel een beetje wennen aan het lezen van de Dwarsligger. De manier van vasthouden was geen probleem, gewoon lekker in één hand. Wel had ik wat moeite met de kleine lettertjes, maar misschien ben ik gewoon oud aan het worden. Wat me echt stoorde waren de flinterdunne pagina’s die regelmatig aan elkaar bleven plakken, waardoor ik per ongeluk meerdere pagina’s tegelijk omsloeg. Toch moet ik bekennen dat ik, los daarvan, het nog steeds erg prettig vond om een Dwarsligger te lezen. Het is fijn dat het boekje klein en licht is en doordat je het maar met één hand hoeft vast te houden, is het ook erg prettig om liggend te lezen. En – dit zal wel tussen mijn oren zitten – ik heb zelfs het gevoel dat ik zo’n Dwarsligger sneller lees dan een normaal boek.

Al met al vond ik het best fijn om weer eens een Dwarsligger te lezen, maar ik denk niet dat ik het de komende tijd vaker zal doen. Ik heb simpelweg nog te veel boeken in mijn kast én op mijn e-reader staan. Maar ben je op zoek naar een lichtgewicht boekje voor onderweg en is digitaal lezen niks voor jou? Dan kan ik je de Dwarsligger zeker aanraden.



Heb jij wel eens een Dwarsligger gelezen? En wat vond je ervan? Laat het ons weten in een reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *